Güzel ve Lanetli

Güzel ve Lanetli

Bu yıl ortaokul, lisede okuduğum, ayrıntılarını çok da hatırlamadığım kitapları tekrar okumaya çalışıyorum. Muhteşem Gatsby’sini de çok sevdiğim F. Scott Fitzgerald’ın Güzel ve Lanetli’si de bunlardan biri. ABD’de, özellikle New York’ta Jazz, viski ve pahalı sigaraların ortalığı kasıp kavurduğu dönemde bunlardan geri kalmaya Fitzgerald, edebiyatın zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyor. Paris başta olmak üzere Avrupa’ya yaptığı seyahatler ve Ernest Hemingway gibi isimlerle takılmış olmasının yanı sıra Zelda ile yaşadığı aşk ile de okurların ilgisini çeken bir isim. Güzel ve Lanetli de bütün bu deneyimlerini, hem kendini, hem de tanıdığı insanları toplayıp maceralarını anlattığı bir kitap bence.

beautifuldamned

Güzel ve Lanetli’deki karakterler zenginler, yakışıklılar, güzeller, eğlenmeyi biliyorlar. Ancak tüm bunların altında bir boş gezme, hayattan ne istediğini bilememe, bir baltaya sap olmayı gereksiz görme var. Adeta kartondan bu insanlar: sadık değiller, belli bir konuya meraklı değiller, cömert değiller, arkadaşlık, dostluk nedir fikirleri yok. Güzel ve Lanetli’nin ana karakteri, kitabın başında 25 yaşında olan Anthony Patch de bunlardan biri. Öylesine bir boş vermişliği var ki kendisinin, bir şeyler yapmaya çalışan arkadaşlarını bile dalga konusu yapıyor. Cesur olduğuna, onurlu olduğuna inanıyor (ya da inanmaya çalışıyor) ancak bunun hiçbir kanıtı yok. Kitabın sonunda da Fitzgerald’ın kendisi gibi alkolik, mızmız bir adama dönüyor.

Dünyadan kopuk gençler

Şimdiye kadar okuduğum yorumlardan anladığım kadarıyla pek çok okur Güzel ve Lanetli’nin adam gibi editlenmesi gerektiğine, çoğu kısmın ya gereksiz, ya da gereksizce uzun olduğuna inanıyor. Evet, bazen bazı kısımlar bana da gereksiz ve uzun geldi ancak ben bunu kitaptaki karakterlerin yaşamına, hayata bakış açısına bir gönderme olarak algıladım. Boş boş dolanırken, ne yapmak istediğinize karar veremezken hatta vermek bile istemezken çok yavaş geçmez mi zaman?

Yıllar önce yazılmış olmasına rağmen eminim ki şu an etrafınıza baksanız bugünün Anthony Patch’lerini, Gloria’larını rahat bir şekilde görürsünüz. Sanırım her jenerasyonun dünyadan kopuk, zamanını boşa geçiren gençleri oluyor.

★★★★

Follow:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir